M

Mijn verhaal, de lange versie

Ik groeide op met mijn ouders en jongere broer in Kerkrade, Zuid Limburg. In 1998 trouw ik met mijn jeugdliefde Frenk en doe lekker mijn ding. Lekker druk met werk en kinderen. Wel loopt de ontevredenheid over mijn gewicht sinds mijn 12e als een rode draad door mijn leven. Het lukt me niet mijn gewicht stabiel te houden. Anderen zien mij als probleemloos slank, want veel overgewicht heb ik niet, maar ik leef met een dagelijkse struggle met eten en met schaamte over mijzelf.

In 2010 ben ik mij voor het eerst bewust dat ik niet gelukkig ben. Ik voel zo weinig vreugde en liefde in mijn leven. Die leegte vul ik in 2013 op door een baan erbij als coach bij Weight Watchers. Totaal uit mijn comfort zone maar alles in me zegt, ga! Mijn zelfverzekerdheid groeit, maar iedere keer voel ik angst voordat ik ga werken. Eenmaal bezig valt alles van me af en ben ik de gedreven Ellen die ik zo goed ken. Na drie jaar stop ik. Het is teveel en de angst kan ik ook wel missen. Eind 2016 bezoek ik voor het eerst de huisarts omdat ik zo niet lekker in mijn vel zit, maar die concludeert ‘niets bijzonders aan de hand’. Na een jaar neem ik zelf een psychotherapeute in de arm en met haar aan mijn zijde glijd ik eind 2018 in mijn eerste burn-out.

Een heftige tijd, dat snap je, maar eindelijk mag ik naar een psycholoog. Het traject is al snel klaar en teleurstelling overheerst. Mijn thema schaamte wordt genegeerd (niet door mij) en ik voel me niet serieus genomen. Ik ‘voel’ nog steeds niets en dat is en blijft mijn grote wens. Ik krabbel weer op maar mijn oude werkplek past niet meer en de zorg komt op mijn pad. Dus dit is wat men bedoelt met luisteren naar je hart. Ik voel iets! Ik kan weer door en stort mij op mijn nieuwe taak, “mijn roeping”. Het werk voelt al snel als te zwaar. Ik kom tot de conclusie dat er eigenlijk helemaal niets veranderd is. Ik ben zó niet gelukkig. En dan is daar weer die angst voorafgaand aan werken . Ik bezoek nog een coach, maar zomer 2022 herken ik het meteen : ik ben alweer te ver gegaan. Mijn werkgever oefent grote druk op me uit, ik word niet geloofd, maar ik kán niet meer. Ik neem een drastisch besluit en zeg mijn vaste baan op. Ondanks het rouwproces om het verliezen van mijn baan zegt alles in mij, ‘Ellen, dit is jouw weg’.

Al snel vind ik een spoor. Zelfzorg, zelfliefde en compassie. Mijn gevoelswereld komt steeds meer tot leven. Een wereld binnen IN mij, waar ik alleen maar op die ander gefocust was. Waar ik dacht dat mijn prestaties telden., niet ik, gewoon om wie ik ben. Er is een Ellen die ik helemaal niet ken en het wordt het met de tijd steeds fijner bij haar. Angst en schaamte maken plaats voor liefde en verbinding. Niet alleen met mijzelf, maar ook met Frenk. De afstand die ik al jaren voelde had een functie. Bang om de liefde toe te laten. Bang voor kwetsing, verlating en pijn.

En mijn gevecht met eten? Dat ging nooit over eten. Eten gebruikte ik om te dempen wat ik niet kon (ver)dragen. Om stress weg te kauwen. Of om mezelf weer op gang te krijgen zodat ik weer lekker door kon hollen en niet hoefde te voelen. Eten was één van de vele, niet helpende manieren om mijn emoties te reguleren.

Herken jij jezelf in een negatief zelfbeeld, je emoties niet kunnen reguleren en relaties (in de breedste zin van het woord) die niet liefdevol en vervullend zijn?
Voel je welkom. Op een plek waar je simpelweg mag zijn wie je bent. En dat is meer dan genoeg. ❤️